முகப்பு

சோம்பலை துடைத்தெழு!

                           அகரம் அமுதா

பொன்பெறும் பொழுதினை போக்குகிறாய் - மனம்

பொறுப்பிலா தனத்தினைத் தேக்குகிறாய்!

உன்பலம் அறியா துறங்குகிறாய் - மதி

ஓம்விட ஏனோ தயங்குகிறாய்

குருதியை வியர்வாய் சிந்தாமல் - வியர்

குளத்தினை குருதியாய் கருதுகிறாய்

சிறுதுயர் வரினும் சோர்ந்திடுவாய் - அது

சிறுமை என்பதை மறந்திடுவாய்

மண்ணை முட்டா சிறுவிதையும் - தளிர்

வளர்த்தே மரமாய் வருவதில்லை

சிந்தை செய்யா சிறுமதியால் - சிறு

துரும்பைப் பெயர்க்கவும் முடிவதில்லை!

முடவனும் முயன்றால் மலைதுரும்பு – நகர்ந்(து)

உருக(ல்)லை சிதைத்திடும் சிற்றெரும்பு

 கடவுளும் உதவார் மலைத்தவர்க்கு -  இதை

கருத்திடு! சோம்பல் குணமொதுங்கு!

ஒட்டும் மண்தான் ஒட்டுமெனும் - ஒரு

ஓட்டைப் பழமொழி சொல்லாதே!

முற்றும் அதையே நம்பாதே – பி(ன்)னம்

முதுமையில் துடித்தே வெம்பாதே!

காலம் என்பது உயிராகும் - அது

விழுந்தால் முளைக்கா மயிராகும்

மூலை எள்ளவர்க் குலகாகும் - இதை

முற்றும் உணர்ந்தால் உயர்வாகும்!

கவிதை: அகரம் அமுதா